ROZDZIAŁ 2

 Rozdziały będą pojawiać się raz w tygodniu, a dokładniej w sobotę ;) Zachęcam do komentowania 

~~*~~

Rozdział 2 

Obudziłam się rano. Mój tata jeszcze spał. Kurczę, ciągle mam ochotę mówić na niego Lucek! To jest straszne! Tak z dnia na dzień dowiedzieć się, że ktoś jest twoim ojcem. No cóż przynajmniej Dracuś to mój brat i mogę na niego mówić jak chcę.

Wstałam, ubrałam się i wyszłam z sypialni. W pokoju zobaczyłam Emily z jakimś chłopakiem i zrozumiałam, że to jej brat. W sumie był bardzo podobny do jej ojca. Chłopak miał średniej długości czarne włosy i tego samego koloru oczy. Był niewiele niższy od Emily, która swoją drogą była najniższa z nas.

-Hej-powiedziałam cicho- ty już nieś pisz?- spytałam, ponieważ przyjaciółka zwykle wstawała około godziny 12, a tu zegar wybił ledwo 9

-Hej. Nie postanowiłam pierwszy dzień tu wykorzystać w całości- powiedziała Emily- To mój brat Michael- dodała wskazując na chłopca- Michael to jest moja koleżanka Kate. 

-Hej- przywitałam chłopaka

-Cześć ciociu. 

-Czemu mówisz do mnie ciociu?- zapytałam zdziwiona, a wręcz lekko przestraszona tym faktem 

-Bo Draco to wujek, a więc ty jesteś ciocią. Nie uważasz? To raczej logiczne.

-Nie, co to, to nie. Ja jestem Kate, nie żadna „ciocia’’. 

-No, dobra, ale mama mówiła, że mam do ciebie mówić ciocia. 

-Porozmawiam z nią. 

-Dobra, ale ona zawsze stawia na swoim. 

-Nie będziesz mówił do mnie ciociu jestem od ciebie starsza tylko o 2 lata. 

-Dobra jak chcesz. 

-Znasz inne słowa czy tylko „dobra” 

-Znam. –Młody wyszczerzył się patrząc na mnie wyczekująco

-Skończyliście już tą pasjonującą dyskusję?- spytała bardzo zniecierpliwiona Emily 

-Tak 

-Em, jak tam Sev, jako tata się spisuje. 

-Na razie jest ok, taki trochę jak z tych wszystkich blogów, wiesz tych bardziej NIE kanonicznych, jak na mój gust, ale to dopiero jeden dzień, więc wiesz... 

-Chciałaś chyba powiedzieć jedna noc. 

-Chyba lepiej wiem, co CHCIAŁAM powiedzieć, „Jedna noc" to ja POWINNAM powiedzieć. 

-Jesteś dziwna, ale bez tego byłoby nudno. 

-Wiem. 

-Ty wiesz wszystko, w końcu jesteś córką samej Hermiony Granger- Snape i Severusa Snape' a 

-Zazdrościsz? 

-No na pewno. Że niby Lucek jest gorszy od Seva? 

-Tego nie powiedziałam. 

-No, ja myślę. 

-Wow, to mnie ZDZIWIŁAŚ. Ty myślisz??? 

-Ha... Ha... Ha... Zabawneee… 

-Wiem.
-Widzę, że znowu wiesz. 

-Już ci mówiła, wczoraj na boisku, wszystko znaczy WSZYSTKO! 

-Robisz się nudna 

-Ja? 

-Nie św. Anna 

-No, ja myślę! 

-Okej, skończmy to, bo twój brat się na nas dziwnie patrzy. 

-Ja?- powiedział Mich- nie skądże, przecież wy jesteście w 100% normalne. 

-Jak chcesz Mich to możesz mówić przy Kate. 

-Wole nie.- odpowiedział brat Emily 

-No wal, śmiało.- namawiała go Em 

-No dobra, ale jak to dojdzie do niewłaściwych osób to cię uduszę. A więc jak już mówiłem, podoba mi się Jone, siostra Sue, i chcę się dowiedzieć jak ją poderwać. 

-Po pierwsze, to super, po drugie idź z nią do pokoju życzeń.- zaproponowałam 

-Nie wiem gdzie on jest. 

-My chyba wiemy i nie pyta skąd!!! 

-Dobra, nie zapytam. A teraz idę się ubrać, bo o 11 idziemy z Jone na spacer.
-Powodzenia życzę! 

Chłopak tylko wdzięcznie uśmiechnął się i ruszył do pokoju państwa Snape. 

-Em, jak tam żyjesz z bratem. 

-Na razie spoko, ale nie lubię dzieci, więc zaraz mi się znudzi. 

-No on już nie jest takim dzieckiem.- stwierdziłam – Ma przecież 13 lat! 

-Ta, na pewno 

-Kiedy ty miałaś 13 lat mówiłaś, że nie lubisz dzieci, więc jak mniemam nie zaliczałaś siebie do tej grupy? 

-Nie mądruj się! 

-Twój tekst, kiedy nie możesz już nic wymyślisz. 

W tedy do pokoju weszła Sue, przerywając naszą pasjonującą dyskusje, i usiadła koło nas na kanapie tam gdzie wcześniej siedział Michael. 

-Hej, dziewczęta. Jak tam nocka?- zapytała radośnie 

-Dobrze, a coś ty taka rozćwierkana?- spytałam 

-Jone jest cudowna, zawsze chciałam mieć siostrzyczkę. Uwielbiam z nią gadać nareszcie nie jestem jedynaczką- odpowiedziała uradowana 

-Miło mi, że ci się podoba. 

-A, co u was? 

-Michael jest spoko, a Sev jest taki mocno blogowaty. 

-U mnie też nic ciekawego. Lucek to po prostu Lucek. 

-Nadal nie mogę w to uwierzyć. Mieszkamy w Hogwarcie z Seviaczkiem, Luckiem i Dracusiem! 

-Spełnienie marzeń!!! - Powiedziała Emily 

-Jeszcze tylko musimy zostać przydzielone do Slytherinu –dodałam pośpiesznie 

-Tak! Koniecznie.- Zawołała Em 

-Mi tam obojętnie gdzie trafie byle nie do Gryffindoru, ani Huffelpafu!- powiedziała Sue 

-Ta, a niby nadajesz się na Krukonkę- powiedziałam śmiejąc się- z tym twoim IQ. 

-Jedynie to Em mogłaby być kujonką, znaczy Krukonką- powiedziała Sue 

-Ha… ha zabawna jesteś- denerwowała się Emily 

-Wiem 

-Jesteście monotonne- powiedziałam znudzona 

W tym momencie do pokoju weszli nasi ojcowie. Z całej tej trójki najbardziej odznaczał się Severus, jego czarne włosy wyróżniały się na tle tlenionego blond Malfoy' ów. 

-No moje panie dziś zaczynamy naukę.- powiedział radośnie Draco. 

-Mam nadzieje, że przeklęta Rowling coś tam nabazgrała o eliksirach? Jakieś przydatne informacje. 

-Trochę, ale niewiele. Jakieś 3-4 lekcje. 

-To nie za dobrze, bo ze mną będzie pierwsza lekcja.- Powiedział poważnie Snape
Poszłyśmy za Severusem do pracowni eliksirów. Niemiałyśmy pojęcia ile zajmie nam nadrobienie tych czterech lat nauki. Przecież to pewnie kupa materiału!!! 

-No dobra na razie zacznijmy od skrótów.- powiedział rzucając nam tablicę, która trochę przypominała mugolski układ okresowy pierwiastków. Spojrzałyśmy na nią i radośnie stwierdziłyśmy, że tego uczyli w internetowej szkole magii, więc znamy to na pamięć. 

-Tato- zaczęła Emily- my to umiemy! 

-No to proszę, jaki jest skrót od piołunu? 

-Pi- powiedziałyśmy równo bez nawet najmniejszego zająknięcia 

Później padały coraz to trudniejsze nazwy składników, ale na każde pytanie odpowiedź była bez błędna. Zwykle odpowiadał Emily, czasem ja, a najrzadziej Sue, bo Eliksiry, to nie była jej najmocniejsza strona, zawsze wolała OpCM, ale jeszcze lepiej szła jej Czarna Magia. 

-Skąd wy to znacie? -zapytał zszokowany Snape 

-Z netu- powiedziała Sue 

-Z kąt? -zapytał zdziwiony 

-Nieważne- powiedziała Em- Kiedyś ci to wytłumaczę. 

-Skoro to umiecie przejdźmy dalej. Sposoby mieszania. 

-Jeśli główny składnik jest trujący to w... lewo, a jeśli nie to w prawo- powiedziałam zamykając oczy, dzięki czemu łatwiej przypomniałam sobie bloga, w którym o tym czytałam 

-Skąd to wiesz?- zapytał zdziwiony nauczyciel 

-Z netu -powiedziałyśmy równo 

-Dobrze, mam pomysł może ja wam dom podręczniki a wy mi powiecie, czego z nich NIE umiecie? 

-Dobra 

I zrobił jak powiedział. Przez pierwszą godzinę panowała kompletna cisza dopiero, kiedy odłożyłyśmy ostatni podręcznik mężczyzna zamrugał ze zdziwienia. 

-Wiecie wszystko, co jest tu napisane? 

-Tak. Dokładnie to samo było w umic-u 

-Czyli eliksiry mamy zaliczone?- zapytała Em 

-Jak widać. Teraz musze wam wyjaśnić, że nie jestem takim jak mnie Rowling opisała. 

-Eee... po co nam to wyjaśniasz? 

-Bo nie chce żebyście żałowały, że to ze mną tu siedzicie a nie z Potterem czy Wesley’ em.
-My nie żałujemy przecież... 

-Nie kłam.- krzyknął Sev i wdarł się do mojej świadomości. 

Udostępniłam mu całą prawdę, czyli to jak rozmawiałyśmy o nim, jak uwielbiałyśmy jego wypowiedzi, jakiego miałyśmy na jego punkcie bzika i jak bardzo nie lubimy Pottera. Zataiłam tylko fragmenty o Seviaczku –Misiaczku i niektórych snach Em. Potem przeniósł swoją uwagę na Sue, u której chyba nie znalazł nic ciekawego, a na końcu na Emily. Po jego minie zauważyłam, że Emily musiała pokazać mu WSZYSTKO, co z nim związane. Hym.. to mogło być ciekawe, te jej sny i jego różowe stringi. Hech, no to będzie się działo! Ciekawe czy zobaczył też te sny, które nie do końca go dotyczyły. Na przykład spanie z Draco po Lucku!  Po chwili spojrzałam na niego nieco dokładniej i zobaczyłam w jego oczach ulgę, rozbawienie, ale jednocześnie wielkie zdziwienie. Przecież my wszystkie trzy widziałyśmy go, jako przystojnego i pociągającego bohatera, a nie wrednego i złego dupka z lochów. To go musiało zdziwić. 

-O ile dobrze wczytałem się w historyjkę napisaną przez Rowling to jestem tam przedstawiony nieco inaczej-zauważył 

-Według jej „historyjki”, Potter przeżył i żył długo i szczęśliwie, a ciebie zabił wąż Voldzia- zauważyła Em- a poza tym to jakoś wolimy czytać blogi, tam jest wiele ciekawszych rzeczy o tobie. 

-Tak? A co tam piszą?- spytał szczerze zainteresowany 

-No, że ty jesteś mężem Hermiony-powiedziała Sue 

-Znaczy są też takie, że Hermiona wychodzi za Draco, albo Lucjusz, albo Voldrmorta.- doprecyzowałam- Czasem też piszą, ze jesteś jej ojcem, albo to Voldzio nim jest, są też takie, w których jesteś ojcem Pottera.- Na te słowa Snape zrobił taką minę, że ciężko się było nie roześmiać. Ale ta wizja faktycznie mogła go przerazić on, jako ojciec POTTERA, toć to całkiem nielogiczne i… głupie. 

-Jak ktoś mógł wymyślić taką bzdurę?- spytał po pewnym czasie 

-W książce było napisane, że byłeś śmiertelnie zakochany w Lilii Evans i po jej śmierci w ogóle się załamałeś, więc jakieś dziewczyny, co to pisały, wymyśliły sobie, że mogłeś mieć z nią dziecko. – wytłumaczyła Em 

-A, co z tym, że Czarny Pan jest ojcem Hermiony, albo ja nim jestem? 

-Tu chodzi o to, że każdy chciał za wszelką cenę znaleźć Hermionie magicznych rodziców, bo ludzie chcieli ją przenieść do Slytherinu. Większość autorek gardzi Gryffindorem i przedstawiają się, jako Ślizgonki. 

-No, no, no. Z tego, co mówicie to w mugolski świecie jest o nas głośno. 

-Pewnie, książka i film „Harry Potter” mają taką sławę, o jakiej Rowling na pewno nawet nie marzyła jak to pisały, ale w sumie skąd ona to wszystko wie? 

-Jest charłakiem, blisko spokrewnionym z Potterami. 

-Cóż, jednak trochę poprzekręcała faktów w tej historii.- zauważyła Sue 

-Musiała, inaczej nikt by jej tego nie wydał.- Powiedziała Em 

-No, tak czy siak, nie musimy już o tym czytać, my tu jesteśmy!!! 

-Dobra moje drogie, ten tydzień mieliśmy wałkować Eliksiry, ale skoro mam przed sobą trzy geniuszki, to jeszcze dziś zaczniecie OPCM, zrozumiano? 

-Tak jest- zasalutowałyśmy mu równiutko, jak w wojsku.